Gün doğduğunda kamp hareketlenmeye başlamıştı. Herkesin bir görevi, bir amacı vardı. Kaela, dövüş kulübünün çadırından çıkar çıkmaz derin bir nefes aldı. Havanın serinliği yüzüne çarptıkça zihni daha berraklaşıyordu. Bugün farklıydı; içindeki ağırlığın bir nedeni vardı. Karanlıkla başa çıkmaya, kendini affetmeye ve belki de Ryon’a daha açık olmaya hazır hissediyordu.

Kaela'nın yürüdüğü yol boyunca kampın çeşitliliği göz kamaştırıyordu. Bergen, devasa cüssesiyle çadırların arasında ilerliyor, ellerinde taşıdığı kütüklerle yapacağı yeni eğitim aletlerini planlıyordu. Yanında, her zamanki gibi Asha vardı. Asha’nın kısa kılıçları kınında, gözleri her an bir tehlike arıyormuş gibi tetikteydi.

Kaela bir an durup Asha ve Bergen’i izledi. İkisi arasındaki bağ, sadece savaş alanında değil, hayatın her alanında bir dayanışmaydı. Birbirlerine saygı ve güvenle bakıyorlardı. Savaşın ortasında bile küçük gülümsemelerle birbirlerini destekliyorlardı. Kaela, bu tür bir bağlılığın neye benzediğini düşünürken, Ryon'un yüzü aklına geldi.

Kampın daha ilerisinde Taro ve Mira vardı. Taro, çocuk yaşında olmasına rağmen korkusuzdu. Mızrağını ustaca döndürürken Mira, çirkin kabul edilen yüzünde yorgun ama sıcak bir gülümsemeyle ona rehberlik ediyordu. Mira’nın kalın kaşları, iri burnu ve belirgin çene hattı başkalarına itici gelebilirdi, ama Taro için o, koruyucusu ve en iyi dostuydu.

Kaela, bu görüntüleri içselleştirirken dövüş kulübünün eğitim alanına ulaştı. Eğitim çadırının arkasında, geniş bir açık alan vardı. Burada dövüşçüler, farklı teknikler çalışıyordu. Alanın bir köşesinde, dövüşçülerden biri, kalın kütüklere sopa darbeleri indiriyordu. Her darbe, Kaela’nın içindeki karanlıkla yüzleşme isteğini körüklüyordu.