Minecraft Seven Kedi — Bölüm 4.0

Sokağın ortasındaki lamba, son bir kez kırpıştıktan sonra büyük bir gürültüyle söndü. Karanlık, her şeyi yutan ağır bir kadife perde gibi Akrep Rıfkı’nın üzerine kapandı. Rıfkı, elindeki poşeti yere düşürdü; içinden dökülen RAM blokları ve işlemciler, yağmur sularının biriktiği çukurlara metalik bir sesle düştü. Rıfkı’nın kalbi, bir fareyi köşeye sıkıştırmış kedinin pençeleri arasındaki o çaresiz ritimle çarpıyordu.

"Kimsin sen?" diye bağırdı Rıfkı, sesi karanlıkta yankılanırken. "Paraysa al, al hepsini!"

Atlas, gölgelerin içinden yavaşça çıktı. Siyah-beyaz tüyleri, yağmurun altında ıslanmış, parlıyordu. Gözleri, Rıfkı’nın ruhunun en karanlık derinliklerini tarayan iki sarı projektör gibiydi. Atlas, bir kedi olmanın getirdiği o doğal zarafetle değil, bir celladın soğukkanlılığıyla ilerledi. Pençelerinde taşıdığı o eski tornavida, siber bir intikamın fiziksel enstrümanına dönüşmüştü.

"Ben, piksellerini çaldığın o çocuğun annesinin gözyaşıyım," dedi Atlas, sesi rüzgarın uğultusuna karışırken. Rıfkı, karşısındaki canlının sadece bir kedi olmadığını, kurbanlarının tüm kederinin tek bir bedende toplandığını o an anladı.

Saldırı sessiz ve keskindi. Atlas, Rıfkı’nın boğazına atıldığında ne bir çığlık ne de bir direniş oldu. Sadece yağmurun tıpırtısı ve bir canın, bir hırsızın son nefesinin havaya karışan buharı... Rıfkı, dükkanında sattığı o parçalanmış hayatlar gibi, o karanlık ara sokakta parçalanıp gitti. Atlas, kanlı pençelerini Rıfkı’nın ucuz ceketine sildi. Gözlerinde ne bir pişmanlık ne de bir sevinç vardı. Sadece görevini tamamlamış bir sistem yöneticisinin o donuk huzuru vardı.

Tam o sırada, sokağın diğer ucundaki paslı bir yangın merdiveninden aşağıya süzülen bir gölge fark etti. Atlas, bir an için savunma pozisyonuna geçti. Ama gelen düşman değildi.

Bu, bembeyaz patileri ve kehribar rengi gözleri olan, zarif ama bir o kadar da sert bakışlı bir dişi kediydi. Adı Luna'ydı. Luna, Rıfkı’nın aylar önce dolandırdığı, sokağa attığı bir başka ailenin 'koruyucusuydu'. O da oraya Rıfkı’nın hayatına 'sonlandırma komutu' vermek için gelmişti. Ama Atlas’ın o soğukkanlı infazını, o kusursuz tekniğini görünce donup kalmıştı. Korku değil, derin bir hayranlık ve aidiyet hissi sarmıştı içini. O an, Atlas’ın sarsılmaz duruşuna, o siyah-beyaz adaleti sağlayışına aşık oldu. İki kedi, kanlı cesedin başında sessizce birbirlerine baktılar. Konuşmaya gerek yoktu; veriler çoktan senkronize edilmişti.

Atlas, dükkanın anahtarlarını Rıfkı’nın soğumaya başlayan avucundan aldı. Luna ile birlikte, sokağın sonundaki Siber Teknik dükkanına gittiler. O gece, Atlas dükkandaki en kaliteli parçaları; çalınan RTX 4090'ları, 128 GB RAM'leri ve en hızlı SSD'leri topladı. Kendi eski kasasını da yanına aldı. Luna, ona eşyaları taşırken yardım etti; bir gölge ordusu gibi sessizce dükkanı boşalttılar.

Eve döndüğünde güneş henüz doğmamıştı. Annesi hala derin uykusundaydı, oğlunun ellerindeki kanı ve getirdiği o paha biçilemez ganimeti bilmiyordu. Atlas, odasına kapandı. Getirdiği parçaları, o eski metal kasanın içine tek tek, bir cerrah titizliğiyle yerleştirdi. Kabloları bağladı, soğutucu blokları sıktı ve düğmeye bastı.

Oda bir anda neon bir ışık seline boğuldu. Fanlar, kusursuz bir sessizlikle dönmeye başladı. Atlas, Minecraft’ı açtı. Shader ayarlarını "Extreme" seviyesine çekti. Ekranın içindeki dünya, artık Atlas'ın hayallerinden bile daha güzeldi. Su yüzeyindeki yansımalar, batan güneşin turuncusu, blokların üzerindeki o gerçekçi doku... Atlas, o kusursuz dünyanın içinde bir an için her şeyi unuttu.

Birden, kapı çaldı. Usulca, üç kez.

Atlas yerinden kalktı, kapıya doğru yürüdü. Kapıyı açtığında karşısında Luna duruyordu. Luna'nın kehribar gözleri, Atlas'ınkiyle buluştu.

"Merhaba," dedi Luna, yumuşak ama kararlı bir sesle.